کلبه دیوانه

بنام نگارگرعشق....................................................................... به ســـجده ام ،حکــایتِ هـرشب،عـنـایتش باتوبه حکمِ شـــــرم، گفتـــم اگـرکـــم،کـرامتش باتوســــحرزِ کـــوی تو،تا می وزد، نســــــیم حضـوربرهنـــه پای اگـــــر کـــه دویــدم،صــــلابتش باتوازین قفس بـه بـالِ غـــزلـــــهای خود، بـه پروازمبـه سـویِ جــــایگـــــاهِ نُشـورت،قیــــــامتش باتودرین مســیراگر که به سنگی، شکسته پای دلمتویـی کـــه آشــــــنای به دَردی، طبـــــابتش باتوبه دشتِ بی کرانـهی شـعرت،به حُکمِ...

بنام نگارگرعشق.............................................................. فتوای عشق.....................................................................بگـذاربگــرییـــم ازین هجــر،کـــه ســـیریــمناگفتــه همــان بـه ،کــه ازین درد بمیــریــمدلبسـته ی دنیـــا، کـــه نبودیــم ونگشــتیمبـاورمَنمـاییــــــد دَرین دام ، ا ســــــــــیریــمازعشق، چوآب و گِــــلِ مـارا،بِســرشــــتنـدعمریست کــه در،محفــلِ عشّاق صـفیریــممـا، شــــکوه زایّـــــام نـداریــم، چودانیـــــمبـانـام خوش عشـق، درآفـــاق ...

بنام نگارگرعشق............ .................................................. فتوای عشق.............. ....................................................... بگـذاربگــرییـــم ازین هجــر،کـــه ســـیری...

بنام نگارگرعشق............... ............................................................................................. حِکمتی هست کــه دیوانـه ام و،شـــاعرعشق واژه هــــــای غـــــزلم،آینــــــه...

بنام نگارگرعشق........ ............................................................... به ســـجده ام ،حکــایتِ هـرشب،عـنـایتش باتو به حکمِ شـــــرم، گفتـــم اگـرکـــم،کـرامتش باتو ســــحرزِ کـــوی تو...

بنام نگارگرعشق.............. ......................................................... می فروشــــم دلِ دیوانـه، خریـدارکجـاست آنکـه پَروا نکنـــــد، ازدلِ خونبـــــار کجـاست دل،کـه آبستنِ احسـاسِ غـــــزل بود، کنون بـه فغـانست ازین دَرد، پرســــــتارکجـاست زخم هـا دارد ازین،شُـعله کـه برپیکرِ اوست ...

بنام نگارگرعشق.................... ......................................................... افسانـه ی افسونِ خودو، غَفلتِ خوبشیم گم گشته ی صحرایِ پُراز، عِبرتِ خویشیم رودیـــم کـه دریـا، نبُوَد مقصـدمان، لیـــــک درکوه وکمر، والـه ازین، حسرتِ خویشـیم دلخسـته ودرمـانـده ،زِ شـبهای پریشــیم فــردا نکنــد مُعــجزه تـا، علّتِ خویشــــیم بـا زورقِ بشکســــته ، بـه دریـای پُرازموج آهیــم کـه گـاهی، زِ پِی نفرتِ خویشــیم اُف بـاد برآییـنه،کــه تـادیـد، بـه حق گفت آن دیوِ غروریـــم کـه بر، نخوتِ خویشـــیم مـارا، بـه حَـــرم راه نمودنـدو، نمـانـدیــــم بی شـکوه اسـیرِدلِ ،بی همّ...