کُنجِ عُزلت........

بنام نگارگرعشق..............

...........................................................

مراکـه خسته ی راهَم، به کلبــه مهمان کُن

تو زخمِ کُهنه ی این دل،به عشق دَرمان کن

قسم که نـه،بـه دوچشمانِ مستِ شهلایت

زِالتـــــفات نگـــــاهی، تو نـذرِ مهـــــمان کن

نـه اینـکه منّتِ بـاران، نمی کِشـــم، ......امّا

کمــی تو بـارشِ لطفت، بـَرین نیســــتان کن

مگو کـــه حــــالِ پریشـــانِ من، نمــی دانی

غـزلســــرای سَــــرایم، مَـــرا غـزلخــوان کن

بـه کُنــــجِ عُـزلتِ من، گـرگُـــذرکنـــی،گاهی

طلب نمی کنـــم امّــــا.....تونیزاحســـان کن

زِداغِ عشقِ تو ،درســـینه آتشـــم بَرپــاست

دلِ پُــــرآتشِ مـــــارا،تو خود گلســــــتان کن

چومـورِ خُفتـه بـه راهم، بـه شـــکوه ام مَنگر

توخنـده بر دلِ (دیوانـه)، چون ســـلیمان کن.

..........................................................

6 2 / 2 1 / 4 9