(بی خودی)...(بیخودی)

بنام نگارگرعشق............

........................................................

عُمـــرم گـذشت، یرســــرِ بـازارِ بی خودی

برحســـــرتی،زِقوطـــــیِ عطّـارِ بی خودی

دربنــــدِ نفسِ هیـــــچم و،افسونِ پوچِ خود

وامـانـده ام،بـه پیلـه ی این،تـارِ بیـــــخودی

ازمـاجـــــــــرای دایره، بســــــیار گفتـه انـد

درحیـرتـم، زِنقطـــــه و،پرگـــــــارِ بی خودی

دســــتم نمی رود،بـه دُعـایی اگـرســـــحر

مــاراچـه حـاجتَ ست،بـه افطـارِ بی خودی

عشقی کـه عاقبت،به وصالش اُمید نیست

مـارا،چـــه زَجرمی دهـد اِجبـارِ بیـــــــخودی

طبعم تهی ست زانچه که باید،به شعرگفت

دل کنــــده ام،ازین همـه اشــعارِ بیـــخودی

کوهی که کاه گشته و،کاهی که کوه گشت

تـاکی چنین اســــیر،بـه افکـــارِ بیــــــخودی

مـارا،یقینِ این همـــه شـــــک،می برد زِخود

بیـــــزارِ ازخودی و،بــــه انکـــــارِ بیــــــخودی

مفتــــی،اگرحوالـه بـــه میـــــــــدان ودار داد

درحیـــــرتم،ازین ســـرو این،دارِ بیـــــــخودی

خودرا،مکن ازآینـــــه پنـــــهان،گُـــــریزنیست

درکیشِ مـا،چــه حــاجتِ اِنگـار بیــــــــخودی

فریـاد ازین ســــکوت،کـه درخود،نهفته است

هیـــــــــــهـات ازین غریو،بـه تکرارِ بی خودی

(دیوانـــه)راو منـــــــعِ چنین،بیـــخود ازخودی

آنجـا کـــــــه کرده ایم،خوداقــــرار بی خودی

سنگی شکسته گرسرِمارا،به حکمتی ست

بی خود،چــه سود ازین همه،اصـرارِ بیخودی

.........................................................

(دیوانه)