شعرِ باران.........

بنام نگارگرعشق.............

.................................................

مشت می کوبم به دیواری،که ازجنسِ غم است

حجــمِ این دیوارهـم،گویـی برای غـم، کـم است

چون مَترسک ،رفتـه ازیـادم میـانِ دشتِ هیـــــچ

زخمِ مـارادربیـابـان، لطفِ طوفـان مَرهــــــم است

هیچکس، گـاهی ســــلامم را،نمی گویـد جواب

جُز، هَرای بـادِ پـاییزی،کـه آن هم مُبــــهم است

می رسـد گـاهی بـه گوشم،نغمـهیمُرغی ولی

آنچــه من می فهم ازآن، های هایِ مـاتم است

شــــعرِ بـاران رانمی دانـــــم، ولی دارم بـه یـاد

یک غـزل، بی ابتـدا،بی قـافیه، بی خـاتم است

ریشه ی مـا، درکویرســـتان دُنیـــا، خشک شد

اینــکه می بینید تصـــویری ، زِجبرِ عـالم است

آنچـه دســـتانِ مرا، بســــته است بـاآن روزگـار

پرچمی ازجنسِ تســــلیم و،گنــــــاهِ آدم است

مِنبرِ گــــل را، بـه پـابوسِ زمســــــتان بُرده انـد

گرچـه بُلبـل بـازدر،تفســـیرِ خیرِ مَقــــدم است

همچنـان(دیوانـه)ای ،گه می سُــرایم نـالـه ای

می نویسم روی دیواری،که ازجنسِ غم است

............................................................

ا/ 0 1 / 5 9 (دیوانه)