گور.......

بنام نگارگرعشق..................

............................................................

می توان خنــدیـدو از، بـَدعهــــــدیِ ایّـام گفت

تشـــــنه بودو ،ازخُم ومیخــــانه و،ازجـام گفت

می توان مَهشـــید را، اِنکـــــارکردو تـاســـــحر

بـاسـیاهی هـا، سخن ازوَحشت واِبهــام گفت

می توان بـاگورهم، دَرگورِ خودهمخـانـه شــــد

تـابـه مَحشــر مـاجرایِ عبرت وبهـــــــرام گفت

درکمینِ صــــید بنشست و، برای دیگـــــــــران

شِــــــمّه ای ازحُـرمتِ صـــیّادو دانـه، دام گفت

می توان پُشتِ حقیقت ها،نهان گشت وسخن

ازخیــــــالاتِ محــــــال و،قصّه از اوهـــــام گفت

قصّـه هـای تلخ راهم،می توان شــیرین نوشت

برفـــــرازِ دارهـــــــم، ازهجـــــــــرتی آرام گفت

مـاهمه،آییـنه ایـم و،راســـــتی گفتن سزاست

نـاروا بـاشــــــــداگر، آییــــــنه را،دُشـــنام گفت

درهیـاهوی زمـان، مـاییم ویک دل،بی نشــــان

درکمــــــالِ بی نشـــانی، می توان ازنـام گفت

عشق را،بـاورکنـــــــیدآغـازِ هـر(دیوانگی) ست

تـاکـه بتوان بـاغـــــزل، ازشوکتِ فرجــــام گفت

..............................................................

(دیوانه)