معجزه..............

بنام نگارگرعشق....................

.........................................................

افسانـه ی افسونِ خودو، غَفلتِ خوبشیم

گم گشته ی صحرایِ پُراز، عِبرتِ خویشیم

رودیـــم کـه دریـا، نبُوَد مقصـدمان، لیـــــک

درکوه وکمر، والـه ازین، حسرتِ خویشـیم

دلخسـته ودرمـانـده ،زِ شـبهای پریشــیم

فــردا نکنــد مُعــجزه تـا، علّتِ خویشــــیم

بـا زورقِ بشکســــته ، بـه دریـای پُرازموج

آهیــم کـه گـاهی، زِ پِی نفرتِ خویشــیم

اُف بـاد برآییـنه،کــه تـادیـد، بـه حق گفت

آن دیوِ غروریـــم کـه بر، نخوتِ خویشـــیم

مـارا، بـه حَـــرم راه نمودنـدو، نمـانـدیــــم

بی شـکوه اسـیرِدلِ ،بی همّتِ خویشیم

بـاپنجـــــره هـــا، اُنس نـدارد دلِ مـاگـــــر

زندانیِ درسلسـله ی، نکبتِ خویشــــیم

تقویــــمِ خزانیـــم، درین کوچـه بُن بست

(دیوانـه)ی حیرت زده از، غربتِ خویشـیم

پاکیــــم، گواهی دَهــــد این، پیـرهن امّـا

قفلی به درِ بسته ی،بی رغبتِ خویشیم

.......................................................

(دیوانه)